Mapa

Czarnorzecko-Strzyżowski Park Krajobrazowy o powierzchni 25 784 ha, chroni i udostępnia dla turystyki, wypoczynku i nauki unikalną przyrodę obejmuje tereny leżące na pograniczu Pogórza Strzyżowskiego i Dynowskiego. Najwyższe partie Pogórzy wchodzące w skład parku porastają lasy bukowo-jodłowe, należące do regla dolnego - piętra charakterystycznego dla pasm beskidzkich. Najbardziej cenne zbiorowiska buczyny karpackiej objęte zostały ochroną w formie rezerwatów przyrody Góra Chełm i Herby.

Charakterystyczną ozdobą głównego pasma Pogórza jest ciąg piaskowcowych wychodni skalnych, przedziwne uformowanych przez erozję ostańców z zamierzchłej przeszłości geologicznej. Z 14 grup skalnych ochroną rezerwatową objęto zgrupowanie największych okazów na wierzchowinie koło Czarnorzek Prządki i 4 mniejsze skałki w Woli Komborskiej jako pomniki przyrody nieożywionej. Charakterystycznym elementem krajobrazu parku jest mozaika pól uprawnych wynikająca z rolniczo-leśnego charakteru parku i dużego rozdrobnienia gospodarstw. Park posiada wiele cennych zabytków: kościołów i cerkwi, zespołów dworskich, miejsc pamięci narodowej. Aktywną formą wypoczynku - połączonego z poznawaniem przyrody a także piękna krajobrazu parku, może być zwiedzanie ścieżek przyrodniczych, tras rowerowych, szlaków turystycznych.

Mapa ścieżki /Tomasz Jastrzębski/

Ścieżka przyrodnicza zlokalizowana jest na terenie Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego w Leśnictwie Odrzykoń należącym do Nadleśnictwa Kołaczyce w miejscowości Czarnorzeki.

Dojazd i dojście do ścieżki

Ścieżka położona jest w sąsiedztwie rezerwatu przyrody "Prządki". Jest łatwo dostępna, gdyż można do niej dojechać autokarem, samochodem (parking w Czarnorzekach), rowerem lub kursowym autobusem PKS z Krosna w kierunku Czarnorzek, skąd z przystanku obok szkoły należy podejść pieszo do centrum wsi (ok. 1 km).

Do ścieżki można także łatwo dojść pieszo korzystając z przebiegających w pobliżu szlaków turystycznych (zielony z Krosna i Strzyżowa, niebieski z Dębicy i Wiśniowej), a także można dojść bezpośrednio z rezerwatu "Prządki" kierując się na wschód (ok. 500 m).

Ścieżka przyrodnicza przebiega przez bardzo ciekawe fragmenty Pogórza Dynowskiego. Jej celem jest ukazanie bogactwa występującej tu w wielkiej różnorodności flory i fauny oraz zwrócenie uwagi na oryginalne ukształtowanie terenu, którego nieodłącznym elementem są formy skałkowe.

Trasa ścieżki o długości ok. 1,5 km tworzy pętlę, której początek i koniec znajduje się w tym samym miejscu (nieopodal strzelnicy). Na trasie ścieżki zaproponowano z przystanku nr 3 podejście do punktu widokowego, z którego rozciąga się wspaniały widok na Doły Jasielsko-Sanockie i Beskid Niski.

Opis trasy ścieżki.

Idąc od strony wsi Czarnorzeki mijamy po drodze strzelnicę sportową i dochodzimy po wysypanej żwirem drodze do miejsca, w którym znajdują się tablice informacyjne. Rozpoczynamy wędrówkę po uprzednim zapoznaniu się z ich treścią, z której dowiadujemy się podstawowych informacji o ścieżce przyrodniczej.

Wchodzimy do drzewostanu, w którym dominującymi gatunkami są: sosna zwyczajna oraz modrzew europejski. Rośliny reprezentujące runo to: jeżyna, malina właściwa, narecznica samcza, dziurawiec zwyczajny, świerzbnica polna, koniczyna biała, jasnota plamista i starzec zwyczajny.

Przystanek l

Znajdujemy się powyżej obiektu strzelnicy sportowej widocznej po lewej stronic ścieżki. Na horyzoncie w linii prostej od strzelnicy wyłania się masyw Królewskiej Góry (553 m n.p.m.), będącej jednym z najwyższych szczytów na Pogórzu Strzyżowsko-Dynowskim.

Po stronie strzelnicy znajduje się skupisko wierzby iwy z brzozą brodawkowatą na obrzeżach. Za skupiskiem wierzb tworzy się przerwa w drzewostanie, z której rozciąga się piękny widok na wieś Czarnorzeki, gdzie na wprost nas znajduje się kościół (niegdyś cerkiew), a po lewej stronie widoczny jest niewielki cmentarz. Za kościołem rozciąga się widok na masyw Suchej Góry (585 m n.p.m.), na której znajduje się wieża telewizyjna.

Niekiedy nad polami można zauważyć przelatującego lub szybującego wysoko myszołowa zwyczajnego albo kruka, który jest na tych terenach coraz pospolitszym gatunkiem, a także koczujące na polach bażanty. Idąc dalej brzegiem drzewostanu po wyznaczonym szlaku dochodzimy do następnego przystanku.

Przystanek 2

Znajdujemy się przy granicy drzewostanu, w którym panującym gatunkiem są dorodne modrzewie europejskie w wieku około 80 lat. Gdzieniegdzie można zauważyć w wyższych partiach lasu klona zwyczajnego, graba pospolitego, sosnę zwyczajną oraz brzozę brodawkowatą. Natomiast w podszyciu znajduje się bez koralowy.

W runie można zauważyć takie gatunki jak: jeżyna, dziurawiec zwyczajny, poziewnik miękkowłosy, paprocie reprezentowane przez narecznicę samczą oraz podrzeń żebrowiec, który jest gatunkiem prawnie chronionym oraz mchy: płonnik pospolity i modrzaczek.

Obserwujemy tu licznie występujące oczka wodne porośnięte sitem sinym. Zastoiska te są miejscem bytowania płazów w okresie ich godów i rozrodu.

Przechodzimy przez mostek znajdujący się w naturalnym korycie spływającego z wyższych partii strumyka - wpływającego poniżej do Czarnego Potoku, od którego w II-połowie XVIII w. wieś przyjęła nazwę. Gatunkiem głównym jest tu jodła pospolita w wieku około 80 lat, obok której można zauważyć takie gatunki jak: buk zwyczajny, sosna zwyczajna, brzoza brodawkowata oraz modrzew europejski. W runie występują: jeżyna i paprocie: narecznica samcza i podrzeń żebrowiec.

Na niektórych jodłach można zauważyć dużą ilość czarcich mioteł powodowanych przez grzyba o łacińskiej nazwie Melampsorella caryophyllacearum. Patrząc na najwyższe partie koron jodły widzimy znajdujące się skupiska zawsze zielonej jemioły. Zauważamy także wywroty i złomy oraz wydzielający się nielicznie posusz czyli zamierające lub obumarłe drzewa. Wszystkie te chorobowe objawy jodły są spowodowane zatruwaniem powietrza przez przemysł negatywnie oddziałujący zwłaszcza na gatunki iglaste, które nie zrzucają aparatu asymilacyjnego (igieł) co roku jak to robią drzewa liściaste.

Przystanek 3

Prosto przed nami widzimy wysokie podejście pod górę, które prowadzi na wyciąg narciarski i do punktu widokowego, z którego zachwyca przepiękny widok na Doły Jasielsko-Sanockie i Beskid Niski. Drzewa tworzące las, w którym się znajdujemy to w dalszym ciągu jodły, natomiast w podszyciu w nasłonecznionych miejscach występują drzewa liściaste takie jak grab pospolity, dąb bezszypułkowy, buk zwyczajny, brzoza brodawkowata, jarząb pospolity oraz bez koralowy. Wnikliwy obserwator zauważyć może na drzewach ptasie gniazda. W runie znajdują się: paprocie, jeżyny oraz szczawik zajęczy. Po lewej stronie wzdłuż naszej ścieżki znajduje się wysoka skarpa, na której widzimy gdzieniegdzie nagie skały charakterystyczne dla tego terenu. Gleba w podmokłych miejscach przybiera kolor rdzawy dobrze widoczny zwłaszcza przy słonecznej pogodzie. Czasem widoczne są przelatujące z drzewa na drzewo sójki oraz kujące w chorych drzewach kowaliki poszukujące szkodników.

Widoczne są także lizawki solne, które zlizuje zwierzyna w miarę swoich potrzeb pokarmowych. Zbliżając się do następnego przystanku mijamy wysokie strzeliste jodły, które są panującym gatunkiem w rozciągającym się przed nami drzewostanie. Od czasu do czasu można zaobserwować na drzewach dzięcioła dużego będącego dla lasu pożytecznym gatunkiem oraz przelatujące z drzewa na drzewo sikory bogatki.

Przystanek 4

Po lewej stronie obserwujemy urwisko skalne, które ciągnąć się będzie aż do końca naszej ścieżki. Ściana ta jest utworzona przez wychodnie skalne piaskowców ciężkowickich. Widoczne są rosnące na tych skałach, żyjące w bardzo skrajnych warunkach sosny zwyczajne. Skały te pokryte są także licznie występującymi porostami i mchami - takimi jak: pawężnica psia, porostnica wielokształtna, parzoch szerokolistny, pustułka pęcherzykowata, torfowiec ostrolistny oraz płonnik pospolity. Runo reprezentowane jest przez poziewnik miękkowłosy, borówkę czarną, starca zwyczajnego, malinę właściwą i bez koralowy. Po drodze natrafiamy na teren źródliskowy, z którego wypływa strumyk wpadający poniżej do Czarnego Potoku. Podczas wędrówki zauważamy rozwieszone na drzewach budki lęgowe dla ptaków.

Zbliżamy się do końca naszej ścieżki. Mamy nadzieję, że ta ścieżka przyrodnicza, po której spacerowałeś przypadła Ci do gustu. Prowadziła ona po osobliwych i bardzo ciekawych fragmentach wyjątkowo pięknej części Czamorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego.

Jeżeli dostrzegłeś po wcześniejszym zapoznaniu się z treścią przewodnika i tablic występujące tu obiekty przyrodnicze to znaczy, że umiesz patrzyć, a ścieżka była warta twojego trudu.