Mapa

Jaśliski Park Krajobrazowy o powierzchni 25 288 ha chroni wschodnią część Beskidu Niskiego - obszaru źródliskowego Jasiołki i Wisłoka. Stanowi od wschodu otulinę dla Magurskiego Parku Narodowego. Obszary leśne parku to głównie naturalne zbiorowiska buczyny karpackiej porastające najwyższe wzniesienia: Piotruś (727 m. n.p.m.), Kamień (863 m. n.p.m.), Tokarnia (695 m. n.p.m.), Kanasiówka (823 m. n.p.m.) i Danawa (840 m. n.p.m.). Charakterystycznym elementem parku są zespoły łąkowo-pastwiskowe dawnych - nie istniejących dziś wsi: Jasiel (rezerwat "Źródliska Jasiołki"), Czeremcha i Lipowiec. Rozległe obszary łąk stanowią dogodne siedlisko dla ptaków drapieżnych, z których występuje tu m.in.: orzeł przedni, orlik krzykliwy, myszołów zwyczajny i jastrząb.

W parku występują naturalne stanowiska cisa pospolitego - chronione w postaci rezerwatów przyrody: "Modrzyna" i "Wadernik". Rangę rezerwatu przyrody posiada także przełom Jasiołki (rez. "Przełom Jasiołki") pomiędzy Piotrusiem a Ostrą oraz kompleks leśny "Kamień nad Jaśliskami". Tereny parku posiadają bogatą historię związaną z położeniem tych obszarów przy szlaku handlowym ("winnym") z Polski na Węgry. Przez fragment tego szlaku prowadzi ścieżka historyczno-krajobrazowa "Na węgierskim trakcie".

Pień Modrzewia Polskiego w rezerwacie "Modrzyna" fot. Archiwum Zarządu

Rezerwat ten o charakterze florystycznym został utworzony Zarządzeniem Ministra Leśnictwa z dnia 25 sierpnia 1953 roku (Monitor Polski Nr A-84 poz.1000) celem zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska modrzewia polskiego występującego w drzewostanie mieszanym z jodłą.

Modrzew polski znany jest dopiero od roku 1890 kiedy to Marian Raciborski znalazł w iłach dyluwialnych koło Jarosławia nad Sanem szyszki modrzewia kopalnego i nazwał go w ten sposób dla odróżnienia od szyszek modrzewia europejskiego. W późniejszym czasie w wyniku licznych badań, uczeni doszli do wniosku, że nie jest to odrębny gatunek drzewa, lecz polski ekotyp modrzewia europejskiego. Cechy uważane za wyróżnik gatunku uznano za wynik lepszego przystosowania się do warunków środowiska.

Modrzew polski występujący w tym rezerwacie jest najprawdopodobniej naturalnego pochodzenia a stanowisko to jest jedynym otoczonym opieką konserwatorską miejscem w Beskidzie Niskim. Większość drzew w rezerwacie to wspaniałe okazy, liczące nawet ponad 200 lat, a ich pierśnice przekraczają 90 cm.

O tutejszych modrzewiach już w 1786 r. pisał Ewaryst Andrzej hr. Kuropatnicki w pracy "Geografia albo dokładne opisanie Królestw Galicyi i Lodomeryi" - "BARWINEK. Dziedzictwo   JW. Męcińskiego (...).   Komorą pierwszą od Węgier i modrzewiami pięknymi w lasach złożona wieś."

Drewno modrzewiowe cenione było jako budulec na dwory i kościoły, gdyż przewyższało trwałością inne gatunki. Dowodem tego są słynne, średniowieczne kościoły w Haczowie i Bliznem w sąsiedztwie Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego.